บทที่ 6 NC+++
มุมปากหยักยิ้มละมุนได้ไม่นานเป็นต้องเปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันควันเมื่อพบนูรีนออกมาจากห้องแต่งตัว เธอสวมชุดอาบาย่าคลุมฮิญาบสีดำตกแต่งดิ้นทองทั้งชุด ใบหน้าเรียวสวยแต่งเติมเครื่องสำอางและริมฝปากสีแดงสดกำลังคลี่ยิ้มให้กับเขา
“ใครสั่งให้เธอทำ ซูซานล่ะ ซูซานไปไหน” ร่างใหญ่รีบเดินชนไหล่เธอเข้าไปหาภรรยาที่คงจะอยู่เบื้องหลังการแต่งประโคมทั้งตัวให้นูรีนเพื่อให้หล่อนออกงานแทนเธอในวันนี้
“ซูซาน คุณอยู่ไหน ออกมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลย”
“นายหญิงเธอไม่อยู่แล้วค่ะ”
“หมายความว่ายังไง” การิมหันกลับมาบีบไหล่เธอไว้แน่น “พูดให้ดีๆนะ”
“เธอออกไปตั้งแต่เมื่อคืนแล้วค่ะ ละ แล้วสั่งให้หนูแต่งตัวเตรียมไปข้างนอกกับคุณ”
“โธ่เว้ย”
โครม!
“โอ๊ยย”
ร่างบางถูกผลักไปชนกับข้าวของบนโต๊ะจนพังระเนระนาด
ชีกห์การิมรีบโทรหาภรรยาเดินวนไปมาพร้อมปัดทำลายข้างของภายในห้องจนพังยับ
“พอใจมากใช่มั้ยที่หนีไปได้แบบนี้ คิดว่าไม่อยู่แล้วผมจะยอมทำตามเกมคุณเหรอ! ”
มือเล็กสั่นเทาโดนคมจากเศษแก้วบาดผิวเนื้อตรงหลังมือเริ่มมีเลือดไหลแต่ทว่าหญิงสาวใช้มืออีกข้างกุมเอาไว้
“เฮอะ ได้ คุณแน่มากซูซาน!”
เขาเปล่งเสียงคำรามลั่นก่อนสางสายทิ้งแล้วหันมาทางเธออย่างเอาเรื่อง
“อยากไปกับฉันมากนักหรือ”
“ค่ะ” เธอตอบเสียงเบา ค่อยๆหยัดกายลุกขึ้นยืนด้วยความไม่มั่นใจเมื่อถูกดวงตาคมเข้มจ้องมองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างดูแคลน
“เธอไม่มีทางแทนซูซานได้หรอก จำไว้”
เพล้ง
มือใหญ่ปัดแจกันดอกกุหลาบช่อใหญ่แตกกระจายเกลื่อนพื้น
เสียงเอะอะมะทึงทำให้บาดาวี อารักขาหนุ่มวิ่งมาดูเหตุการณ์ เขาหยุดยืนตรงหน้าประตูมองเข้ามาด้วยสีหน้าแตกตื่น
“บาดาวี”
“ครับ”
“ให้คนไปสืบมาให้ได้ว่าตอนนี้ซูซานอยู่ไหน ส่วนนังเด็กนี่” เขาตวัดหางตามาทางเธอ “ให้ป้าอัมนีมาลากออกไปให้พ้นหน้าฉัน!”
ชีกห์การิมประกาศกร้าวเสียงดังก้องก่อนเดินออกไป
“นี่”
บาดาวีค่อยๆก้าวเข้าไปหวังช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น
“..เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”
“ฮึก ไม่ค่ะ” ใบหน้าเรียวรูปไข่ส่ายไปมาพลางเบ้ริมฝีปากปริ่มจะร้องไห้รอมร่อ
“ชู่ว อย่าร้องไห้นะ กลั้นเอาไว้ แล้วเก็บไปร้องเวลาเธออยู่คนเดียวเถอะ” เขาสงสารจนไม่อยากเห็นหล่อนแสดงความอ่อนแอออกมา
“ค่ะ”
เธอพยักหน้า มือคว้าขอบโต๊ะพยุงตัวเองขึ้นยืน
“เอ๊ะ นั่นเลือดนี่”
บาดาวีปรี่เข้าไปใกล้
“ฉันสั่งนายว่ายังไง บาดาวี!”
เสียงตะคอกของเจ้านายทำเอาทั้งสองสะดุ้งเฮือกหันขวับไปทางต้นเสียงในทันที
“คะ ครับ ผมจะไปตามป้าอัมนีเดี๋ยวนี้เลยครับ”
“ไม่ต้อง! นายออกไปซะ”
“ครับ”
บาดาวีรีบพาตัวเองออกไปจากห้อง
ปึง
การิมปิดบานประตูทั้งสองพร้อมล็อคกลอนแน่นหนา ร่างบางเริ่มก้าวถอยหลังร่นออกห่างเมื่อรับรู้ถึงอันตรายที่กำลังจะมาเยือน
“ใช้มารยาอ่อยลูกน้องฉันเหรอ?”
“เปล่านะคะ ว้ายย”
เธอถูกผลักไปจนชิดผนัง จากนั้นมือใหญ่คว้าหมั่บเข้าที่คางเรียว
“เจ็บนะ”
“เฮอะ อย่าเอานิสัยที่บ้านมาใช้กับคนที่นี่ เอ หรือว่าอารมณ์ค้าง?”
“ฮึก ไม่” เธอหลุบตาลงเพื่อหลบสายตาคมดุคู่นั้นพัลวัน
แคว่กก
ชุดของเธอถูกฉีกขาดด้วยมือเปล่าเพียงข้างเดียว
ร่างบางยืนตัวสั่น เธอยังไม่รู้ตัวว่าเนินอกอวบขาวผ่องอวดหราอยู่ตรงหน้าเขา
มือที่บีบคางเลื่อนลงมาขยำก้อนเนื้อนุ่มหยุ่นแทน
“อ๊า จ เจ็บ..”
ยิ่งเธอทำหน้าตื่นกลัวระคนเปล่งเสียงครางยิ่งกระตุ้นให้เขารุกหนักขึ้น ปลายนิ้วสอดเข้าไปใต้บราแตะยอดถันขนาดเล็ก
“อื้อ ยะ อย่าค่ะ”
“เฮอะ อย่าเหรอ แต่มันแข็งสู้มือฉันนี่สิ”
ใบหน้าเรียวเหยเกเบือนออกด้านข้าง ความหวาดทำเอาลมหายใจหอบกระเส่าเหมือนคนจะขาดอากาศหายใจ
ริมฝีปากหยักยิ้มเยาะ ดึงร่างบางกับเสื้อผ้าหลุดลุ่ยเหวี่ยงลงไปบนพื้นพรม
“โอ๊ย”
เธอเกือบหัวคะมำหน้ากระแทกพื้นแต่รีบใช้สองมือยันไว้ได้ทัน
ฟึ่บ
“ว้ายย”
เสียงแหลมอุทานขึ้นอย่างตื่นตระหนก เมื่อเขาถลกชุดขึ้นจนถึงบั้นท้าย เธอถูกร่างใหญ่โถมทับจากด้านหลัง มีสิ่งแปลกปลอมบางอย่างแข็งชูชันถูไถตามแนวร่องบั้นท้าย
“ไม่นะคะ ได้โปรด”
เธอตื่นกลัวจนสติเตลิดเมื่อแพนตี้ถูกเบี่ยงออกด้านข้าง
เปรี๊ยะ
“ยกก้นขึ้น”
“ฮึก ไม่ มะ ไม่ค่ะ” หญิงสาวละล่ำละลักบอกทั้งน้ำตาแต่คงไม่อาจสู้แรงจากร่างกำยำได้เขาใช้กำลังแขนเพียงข้างเดียวในการสอดเข้าใต้หน้าท้องแบนราบยกสะโพกเธอลอยขึ้น
“แบบเธอไม่ต้องเล้าโลมให้เสียเวลาหรอก”
ลำแกร่งหัวบานแดงเถือกกดยวบเข้าไป
จึก
“กรี๊ดดดดด”
เสียงแหลมหวีดร้องอย่างเจ็บปวด มันเจ็บเหมือนมีมีดเสียบแทงเข้ามา
คนที่ตกใจกว่าไม่พ้นเขา
“นูรีน”
ใบหน้าคมคายชะงักอึ้ง คาดไม่ถึงว่าร่องของเธอปิดสนิทขนาดนี้ หรืออาจจะเพราะเธอห่างหายการมีเซ็กส์มานานเป็นปี?
แต่นี่เขายังเข้าไม่ถึงครึ่งของส่วนหัวเลยด้วยซ้ำ??
“เจ็บ ซี้ดด เอาออกก่อนค่ะหนูเจ็บ”
คิ้วเข้มขมวดกัน ค่อยๆก้มลงมองส่วนล่าง
ครืดดดด
แต่แล้วเสียงเรียกเข้าจากมือถือสั่นขึ้น เขาจึงจำใจยอมถอนกายออกอย่างเสียดาย
“อื้ม จะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ”
นูรีนสบโอกาสนั้นรีบวิ่งหายเข้าไปขังตัวเองในห้องแต่งตัว
แม้ผ่านไปนานหลายนาทีได้ยินเสียงเขาเปิดประตูออกไปนานแล้วแต่เธอยังนั่งกอดเข่าร้องไห้ไม่กล้าออกไปไหนหัวใจเต้นแรงโครมครามเพราะยังตกใจไม่หาย
